αρχαίες σκούρες γκρι ρίζες

Κάτω από το ασημένιο δέντρο

ξαπλώνω, και κάνω μιαν ευχή,

την στιγμή που πέφτει ένα φύλλο

σαν δάκρυ, παγωμένο από πόνο.

Κοιτάω ψηλά το φεγγάρι

και το φως του, μου παγώνει το πρόσωπο.

Τότε, έρχονται στο μυαλό μου

αναμνήσεις και στιγμές μελλοντικές,

από καιρούς ξεχασμένους και συνάμα αναμενόμενους.

Η φωνή του, προσπαθεί να με τρομάξει

αλλά εγώ δεν φοβάμαι.

Του απαντώ στην γλώσσα του

και αυτό ξαφνιάζεται:

Είχε τόσο καιρό να ακούσει

την γλώσσα των αρχαίων μύθων.

Σαν αποτέλεσμα, μου χαμογελάει

και προσπαθεί αν μου πιάσει κουβέντα.

Το ρωτάω λοιπόν και εγω που πήγαν τα ξωτικά

και οι νεράϊδες που ζούσαν παλιά εδώ.

Εκείνη την στιγμή, σαν ασημένια βροχή,

κυλούν από το πρόσωπο του δάκρυα

Ψιθυρίζοντας μου απαντά :

"έφυγαν μακριά - τα έδιωξε ο ήλιος, δεν τα ήθελε εδώ.."

¨Μην κλαις φεγγάρι μου - και είσαι τόσο όμορφο..

θα τα βρω εγώ και θα στα φέρω πίσω.

Μην κλαις και τα δακρυά σου, που πέφτουν

επάνω μου, παγώνουν την καρδιά μου.

Μην κλαις. φεύγω τώρα κιόλας, και μέχρι να κάνεις τον κύκλο σου

θα είμαστε όλοι εδώ και θα σου τραγουδάμε όλη νύχτα.

Για τα παιδιά σου, τα αστέρια. και θα κοιμηθούμε

όλοι μαζί αγκαλιά, κάτω από το ασημένιο δέντρο".