κοντά μου

ότι θες να κρατήσεις κοντά σου, το μπορείς.

όσο μακριά και αν φαντάζει.

όσο δυνατά και ας φωτίζει.

φτάνει να το αγαπάς.

μανδραγόρας

Τα παγωμένα μάτια της, κοιτάζουν με απορία τον κόσμο. Δεν ξέρει αν θέλει να ζει σε αυτόν.

Την τρομάζει. Την πονάει τις περισσότερες φορές, την φοβίζει η μοναξιά.

όσοι άνθρωποι γύρω της , κανένας όμοιος, ίδιος με αυτήν, με την ίδια ματιά.

Που και που, νομίζει ότι κάποιος της μοιάζει, νομίζει ότι βρίσκει κάποιον της ίδιας "φυλής" με αυτήν, που έχει το ίδιο βλέμμα, τις ίδιες σκέψεις, τα ίδια συναισθήματα. Αλλά πάντα κάνει λάθος, πάντα πληγώνεται, απογοητεύεται, πάντα κάθε φορά μένει μόνη.

Έχει κουραστεί. Κάθεται στη σκιά ενός δέντρου και κλαίει. Δεν βρίσκει κανένα νόημα να συνεχίσει να προχωράει στο δάσος. Έχει αρχίσει κιόλας να σκοτεινιάζει. Που να πάει?

θέλει μια αγκαλιά να κλειστεί, αλλά κανείς δεν βρίσκεται κοντά της.

Όλοι θέλουν να την κλέψουν. Να πάρουν κάτι από αυτήν και μετά να την αφήσουν ξανά μόνη, στη σκιά του δέντρου, να περιμένει να ξημερώσει για να συνεχίσει την περιήγηση.

Τα χείλη της είναι κρύα, σκασμένα και πονάνε. Τα μάτια της είναι κόκκινα και τσούζουν.

Τα χέρια της βρώμικα, τα πόδια της κουρασμένα. Πεινάει και νυστάζει. Δεν μπορεί να κοιμηθεί μόνη της, φοβάται.

Αυτή πότε θα ξεκουραστεί?

Πότε θα την πάρει κάποιος αγκαλιά θα αποκοιμηθεί ήρεμη και προστατευμένη πιά? πότε θα βρει έναν άνθρωπο δικό της? όλον δικό της, καθόλου δικό του. Να είναι και οι δύο ένας, δικός της και δική του. Το κεφάλι της καίει, μπορεί να έχει πυρετό, το σώμα της τρέμει, η καρδιά της κρυώνει, η ψυχή της έχει χάσει τον δρόμο και δεν ξέρει πως να γυρίσει πίσω.

Τα χέρια της ψάχνουν στο σκοτάδι, δεν βρίσκουν τίποτα, και πάλι, από την άλλη, φοβούνται για το τι θα συναντήσουν. Η μύτη της είναι υγρή, τα μάγουλά της δροσερά και τα δάκρυά της, αυτά του πάγου.

Τα μαλλιά της, είναι βρώμικα από τις λάσπες και τα χόρτα εκεί που ξαπλώνει, τα ρούχα της είναι σκισμένα και λιγοστά. Το δέρμα της είναι άγριο και δαρμένο, με σημάδια και πληγές.

Τα νύχια της είναι φαγωμένα.

Και η καρδιά της είναι δίπλα της, έξω από το σώμα της, σε κομμάτια...

Είναι τραγική η φιγούρα της, κανείς δεν θέλει να την πλησιάσει. Όλοι την σιχαίνονται, την φοβούνται και την λυπούνται. Άλλοι την βρίζουν, άλλοι την κλωτσάνε, άλλοι της πετάνε ότι έχουν, φαγητό, νερό ή χρήματα. Που και που, της μιλούν κιόλας, αλλά αυτή δεν απαντά, δεν γνωρίζει την γλώσσα τους, δεν μπορεί να συννενοηθεί μαζί τους.

Δεν θέλει.

Δεν μπορεί να σηκωθεί, προσπαθεί αλλά δεν έχει κάπου να ακουμπήσει, από όπου και αν πιάνεται, αυτό σπάει. Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να την κρατήσει.

Αναγκαστικά, πέφτει πάλι στο χώμα.

ορισμός?

Έρωτας.

Τι είναι αυτό που τον κάνει?

τον νιώθουν μόνο οι άνθρωποι?

τι τον ξεχωρίζει από την αγάπη?

γιατί πονάει?

γιατί είναι τόσο δυνατός?

γιατί τον έχουμε ανάγκη?

γιατί ακόμα και η αναπνοή γίνεται πιό δύσκολη χωρίς αυτόν?

μακριά του, πόσο μπορεί κανείς να ζήσει?

μετριέται η δυναμή του?

και αν ναι, με τι μονάδες?

αέρα ή νερού?

ποσότητας ή ποιότητας?

γιατί όταν τον ακούμε στη μουσική κλαίμε?

γιατί όταν τον βλέπουμε σε μια ταινία, τον νιώθουμε και εμείς?

γιατί τον ποθούμε?

γιατί τον θέλουμε στην ζωή μας?

έχει η ζωή μας νόημα χωρίς αυτόν?

με αυτόν, τότε είναι ζωή?

είναι πόνος τότε.

είναι κατάρα.

είναι σκλαβιά.

είναι δάκρυα.

είναι θάνατος.

είναι κατάντια.

είναι πόλεμος.

είναι μίσος.

είναι παγωμένη γη,

είναι χώμα.

είναι βουνό.

είναι θάλασσα.

είναι αέρας δυνατός.

είναι βαρύς.

είναι αέρας.

είναι και λουλούδια.

και ζώα και φυτά.

και δέντρα.

είναι νερό και ζωή.

είναι κύτταρο.

είναι οργανισμός.

είναι φυσική και χημεία.

είναι χαμόγελο και δάκρυ.

είναι χαρά και θλίψη.

είναι απαραίτητος.

είναι ένα γράμμα.

είναι λέξεις σε χαρτί.

είναι ένα ποιήμα.

είναι μια σταγόνας βροχής στο μάγουλό σου.

είναι ένα όνειρο.

είναι ένα στόμα.

είναι ένα χέρι.

είναι μια αγκαλιά.

είναι μια μυρωδιά.

είναι χιόνι.

είναι πέτρα.

είναι άμμος.

είναι ζέστη.

είναι ήλιος.

είναι χρώμα.

είναι σκοτάδι.

είναι μαύρο.

είναι φως.

είναι πορφύρα.

είναι ένα παιδί που γελάει.

είναι μιά κούνια.

είναι ένα σκοινι που σε κρατάει.

είναι ένα σκυλί που γαβγίζει.

είναι ένα πουλί που πετάει.

είναι ένα ψάρι που κολυμπάει.

είναι μια κλωστή από ένα φόρεμα.

είναι μια τρίχα από τα μαλλιά σου.

είναι ένα νύχι από το χέρι σου.

είναι ένα το χάδι σου.

είναι η ανάσα σου.

είναι τα θέλω σου.

είναι η προσμονή σου.

είναι η χαρά σου.

είναι η ματιά σου.

είναι ένας θησαυρός.

είναι ένα μουσικό κουτί.

είναι ένα δαχτυλίδι με πέτρα μπλε.

είναι μια υπόσχεση.

είναι ένας όρκος.

είναι μια ιδέα.

είναι ένα σχέδιο.

είναι μια γέννηση.

είναι ένα ποτήρι νερό.

είναι ένα βιολί.

είναι ένα κλειδί.

είναι ένας χορός.

είναι ένα βαθύ πηγάδι.

είναι ένα περιστέρι.

είναι μια πάπια.

είναι ένα παγωτό βανίλια.

είναι μια φωτογραφία.

είναι ένα βλέμμα.

είναι μια φωτιά.

είναι ένα λιμάνι.

είναι ένα τηλέφωνο.

είναι ένα κοχύλι.

είναι ένα κύμα.

είναι μια πεταλούδα.

είναι ένα βραχιόλι.

είναι μια ανοιχτή πόρτα.

είναι μια κλειστή πόρτα.

είναι ένα φιλί.

είναι μια ζωή.

είναι ένας θάνατος.

αρχαίες σκούρες γκρι ρίζες

Κάτω από το ασημένιο δέντρο

ξαπλώνω, και κάνω μιαν ευχή,

την στιγμή που πέφτει ένα φύλλο

σαν δάκρυ, παγωμένο από πόνο.

Κοιτάω ψηλά το φεγγάρι

και το φως του, μου παγώνει το πρόσωπο.

Τότε, έρχονται στο μυαλό μου

αναμνήσεις και στιγμές μελλοντικές,

από καιρούς ξεχασμένους και συνάμα αναμενόμενους.

Η φωνή του, προσπαθεί να με τρομάξει

αλλά εγώ δεν φοβάμαι.

Του απαντώ στην γλώσσα του

και αυτό ξαφνιάζεται:

Είχε τόσο καιρό να ακούσει

την γλώσσα των αρχαίων μύθων.

Σαν αποτέλεσμα, μου χαμογελάει

και προσπαθεί αν μου πιάσει κουβέντα.

Το ρωτάω λοιπόν και εγω που πήγαν τα ξωτικά

και οι νεράϊδες που ζούσαν παλιά εδώ.

Εκείνη την στιγμή, σαν ασημένια βροχή,

κυλούν από το πρόσωπο του δάκρυα

Ψιθυρίζοντας μου απαντά :

"έφυγαν μακριά - τα έδιωξε ο ήλιος, δεν τα ήθελε εδώ.."

¨Μην κλαις φεγγάρι μου - και είσαι τόσο όμορφο..

θα τα βρω εγώ και θα στα φέρω πίσω.

Μην κλαις και τα δακρυά σου, που πέφτουν

επάνω μου, παγώνουν την καρδιά μου.

Μην κλαις. φεύγω τώρα κιόλας, και μέχρι να κάνεις τον κύκλο σου

θα είμαστε όλοι εδώ και θα σου τραγουδάμε όλη νύχτα.

Για τα παιδιά σου, τα αστέρια. και θα κοιμηθούμε

όλοι μαζί αγκαλιά, κάτω από το ασημένιο δέντρο".

παγωμένο βίντεο

Δεν είναι εικόνα αυτό που έχει μείνει από εσένα.

Είναι επαναλαμβανόμενο σαν λούπα.

Είναι σαν να βλέπω βίντεο αλλά ο παρελθοντικός χρόνος , να το έχει βάλει σε pause.

Σε μυρίζω. Σε νίωθω σχεδόν, στις άκρες των δαχτύλων μου.

Σε θυμάμαι. Σε βλέπω.

Τα μαύρα μάτια σου, με κοιτούν.

Δεν με βλέπουν όμως. Ανήκω στο παρελθόν.

Εσυ τι κάνεις εδω ?

Κλείνω τα μάτια μου και σε βλέπω.

Τα ανοίγω και είσαι πάλι εδώ. Στο φως από τα ρεσώ, στον καπνό που βγαίνει από το τασάκι, στο λευκό της οθόνης, στο μαύρο των γραμμάτων, στη μελωδία της μουσικής που παίζει.

Ολοκάθαρα μπροστά μου. 0 και 1 , σχηματίζουν το πρόσωπό σου.

Νότες, φτιάχνουν την φωνή σου.

Η γεύση του κρασιού, αρωματίζει το φιλί σου.

Οι σκιές, μορφοποιούν το χαμογελό σου.

Τα χρώματα, τον χαρακτήρα σου και οι σκέψεις μου, την ιδέα σου.

Send seasonal greetings from nowhere
I’m working and playing away
Remember the moment of leaving
Yesterday, yesterday
Roll through these towns
Over seas, over mountains
Lucky to work
When work is scarce
Father must feed
Must provide
He must fountain
Left my heart within your care

Upside: love you
Downside: miss you
I’m here you are there.
Upside: working
Downside: hurting
Hear my echo
Dancing bear

Connected to you by a mobile
What I can’t do, I can say
Away from you I’m feeling empty
I am raining
I am grey

Upside: love you
Downside: miss you
I’m here you are there.
Upside: working
Downside: hurting
Hear my echo
Dancing bear

My works about words
And sounds you can taste
Violins and trumpets
Chocolate cakes
Here are some words
Words you can taste
Here are some words
Kissing your face

Upside: love you
Downside: miss you
I’m here you are there.
Upside: working
Downside: hurting
Hear my echo
Dancing bear


james - upside