Pain and misery always hit the spot
knowing you can't lose what you haven't got...

D.M. - Lilian

Θέλω να σε ρωτήσω κάτι...

Αναρωτήθηκες ποτέ σου τελικά, αν το αρνί έφαγε το τριαντάφυλλο ή όχι?...

Γιατί σου είναι τόσο δύσκολο? γιατί δεν με πιστεύεις οταν σου λέω ότι υπάρχει? ότι μπορεί να γίνει? οτι αυτό που θες είναι εφικτό και οτι θα μπορούσα να σε βοηθήσω να το δεις?
Τι φοβάσαι? Γιατί με φοβάσαι? Αχ και να μπορούσες να κάνεις αυτό το βήμα.. όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν και ταυτόχρονα να μείνουν ίδια.
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις, βασικά δεν με νοιάζει κιόλας. κουβέντα να γίνεται...

ο κήπος

Ένα πείσμα πιασμένο στα σύρματα της περίφραξης ενός κήπου, που ανεμίζει αδιάφορα στον καλοκαιρινό άνεμο. Ένα πείσμα που κάνει ότι δεν κρυώνει τον χειμώμα, ένα πείσμα που τρέφεται με αυταπάτες και περιμένει την άνοιξη όλες τις υπόλοιπς εποχές του χρόνου.
Όσο χρόνο περιμένει, σφυρίζει αδιάφορα και κάνει οτι δεν τρέχει τίποτα (τάχαμου), αποκοιμιέται με όνειρα όμορφα και χαριεντίζεται με τις αναμνήσεις του. Αναμένει την άνοιξη πως και πως! Του αρέσουν οι μυρωδιές των λουλουδιών, το αρωματίζουν βλέπεις και αυτό νιώθει καινούργιο, καθάριο. Έτοιμο για νέες περιπέτειες και ερωτικούς χορούς με το αεράκι...
και την νύχτα... αχ την νύχτα.. πόσο του αρέσει να κάθεται όσο μπορεί ακίνητο, κολλημένο πάνω στο σύρμα και να κοιτάζει τα αστέρια. Του φαίνεται πως το φεγγάρι είναι εκείνο που ψιθυρίζει στον άνεμο σκοπούς και στίχους και αρχίζει να προκαλεί το πείσμα να χορέψει. - "παρακαλώ, μου χαρίζετε αυτόν τον χορο?" - "θα σε ταξιδέψω σε κόσμους νοερούς, μόνο να κλείσεις τα μάτια σου εσυ, και θα σου δείξω με τις κινήσεις μου, ότι περιμένεις να δεις τις υπόλοιπες εποχές. Θα σου δείξω που υφαίνουν οι μοίρες τις χρυσές κλωστές της ζωής μας, ξέρεις αυτές τις γυαλιστερές στιγμές που ζούμε ώρες ώρες... Αν είσαι τυχερό, μπορεί να δούμε στα κρυφά και την δική σου! Μετά, θα πάμε βόλτα σε μια λίμνη. Εκεί θα σου μιλήσω για έναν παράνομο και παράξενο έρωτα, μεταξύ ενός ψαριού και ενός πουλιού, και θα σου δείξω σε ποιό σημείο ακριβώς , έδωσαν το ένα στο άλλο, το πρώτο τους φιλί. 'Υστερα δεν ξέρω.. θα δω που θα σε πάω.. όπου θες, φτάνει να μου χαρίσεις αυτόν τον χορό..."
Αχ ταξιδιάρικο φεγγάρι.. γιατι με μαγεύεις με τα λόγια σου? ρωτάς πώς θα αντέξω μετά κολλημένο στο σύρμα ξανά, ώσπου να ξανάρθεις? όχι δεν έρχομαι! είμαι πείσμα και σαν πείσμα, πεισματαρικο... φεύγα, δεν σε θέλω.. έλα αύριο. ίσως και να σε ακούσω την επόμενη φορά. οκ?

παιχνιδιάρικο μυαλό

- πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε ... φτού και βγαίνω!

- και που πας? βόλτα?
- ναι βόλτα, μεγάλη και υγρή, όπως είναι οι καλοκαιρινές, στην παραλία την νύχτα.
- και τι θα κάνεις εκεί τέτοια ώρα, στα μισά του Απρίλη?
- έχω να θυμηθώ πολλά.. θέλω να παίξω απόψε.
Με την αλήθεια και το ψέμα, με την πραγματικότητα και την φαντασία, με την αγάπη και το μίσος, με τον έρωτα και την απώλεια του, με την ζωή και τον θάνατο, με το ναι και με το όχι.
Με όλα τα συναισθήματα και τα στοιχεία μιας ανθρώπινης ύπαρξης.
- θες πολύ χρόνο για όλα αυτά... δεν βαριέσαι ?
- όχι, είναι επιτακτική η ανάγκη μου.πρέπει να το κάνω απόψε. το θέλω άλλωστε.
- άντε καλά...τι να πώ, καλή βόλτα λοιπόν
- σ'ευχαριστώ, να΄σαι καλά.
- α! φέρε μου και ένα βοτσαλάκι για την συλλογή μου, ναι?
- οκ... όταν τελειώσω με το μάζεμα των σκέψεών μου, θα βρω ένα και θα τις κλείσω μέσα.
- α, υπέροχα! θα το κάνω " βασιλιά " της συλλογής μου τότε!
- κάνε ότι καταλαβαίνεις ... εγώ φεύγω τώρα....

ένας διεφθαρμένος βασιλιάς, μιας ανούσιας συλλογής...