Μπλεγμέμη μεταξύ δύο εννοιών. Χαμένη μέσα σε δύο ηλικίες. Παιδί και γυναίκα. Γυναίκα που θέλει, επιθυμεί, αναζητά και παιδί που παίζει, ανακαλύπτει και τρομάζει. Σαν τραγούδι με μουσική νανουρίσματος και με στίχο ενήλικα. Σαν το αγαπημένο μου τραγούδι. Τραγουδάει ο Yorke και εγώ αισθάνομαι σαν μικρό παιδί μεγαλωμένο απότομα που φοράει ρούχα για γυναίκες. Ανάμικτα συναισθήματα. Χαρά και φόβος μαζί. Ανυπομονησία και ταυτόχρονα απελπισία. Σαν να βλέπω την δυστυχία σε ότι όμορφο και αν υπάρχει. Και όμορφα πράγματα υπάρχουν παντού. Αλλά την ίδια στιγμή, κρύβουν μέσα τους τόσο πόνο και ασχήμια που σιχαίνονται και τα ίδια ακόμα να ομολογήσουν. Φόβος. Τρόμος. Σαν τους εφιάλτες που βλέπαμε ως παιδιά. Ότι πέφτουμε από το υπόγειο ή ότι χάνουμε στο πλήθος καταλάθος το χέρι του μπαμπά ή της μαμάς.
Σήμερα πέρασε η Γωγούλα από το σπίτι. Όταν την γνώρισα ήταν η θεία μου. Και το πρωί όταν την είδα, η θεία μου ήταν ξανά. Εγω όμως δεν ήμουν η ίδια το πρωί, με το κοριτσάκι που γνώρισε αυτή, πρίν κάποια χρόνια. Έχω άλλο ύψος, άλλα μαλλιά, άλλα κιλά, άλλο σώμα, άλλο μυαλό. Έχω όμως τις ίδιες ελπίδες και τα ίδια όνειρα. Έχω τις ίδιες αυταπάτες ότι θα ξυπνήσω και ότι όλα θα είναι στην θέση τους, όπως τα θέλω και όπως θα πρέπει να ήταν.
Τυχεροί λέει είναι αυτοί που μπορούν να καλλιεργήσουν τα χαρίσματά τους. Δεν γνωρίζω όμως κανέναν που να γλυτώνει από τα στοιχειά του μπογιατίζοντας τον καμβά ή γράφοντας δυο λέξεις. Εκεί μένουν πάντα. Παραμένουν. Σαν τους παιδικούς εφιάλτες. Σαν τη μουσική που ότι σου χαρίζει , στο παίρνει δεκαπλάσιο την ίδια στιγμή. Στιγμαία ανακούφιση. Σαν οργασμός, εξού και ο ορισμός του ως στιγμιαίος θάνατος.
Όταν στέκεσαι πλέον γυμνός μπροστά στους φόβους και στην αλήθεια σου, ούτε τα παιδικά αλλά ούτε και τα ρούχα των μεγάλων σου ταιριάζουν. Φοράς ένα μικρό από δω, ένα μεγάλο από κει και στέκεις σαν σκιάχτρο, σαν κλόουν, παγιδευμένος στην ίδια σου την αδυναμία, στην ίδια σου την ιδιαιτερότητα, που ενώ όλοι μας την ψάχνουμε, την έχουμε από την ώρα της γέννας. Σαν σκιά. Σαν ρούχο. Άλλωτε φθηνό, άλλωτε ακριβό, αλλά απαραίτητο έτσι ώστε να μας προσδιορίζει. Το νόημα δεν βρίσκω βέβαια σε αυτόν τον προσδιορισμό , από την στιγμή που έχει χαθεί ο προσανατολισμός. Αυτό που έχουμε να κερδίσουμε , που είναι ακριβώς? και ποιός ορίζει την αξία του? γιατί να είναι πολύτιμο το ίδιο, για όλους μας?
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
And as I climb into an empty bed
Oh well. Enough said.
I know it's over - still I cling
I don't know where else I can go
Oh ...Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
See, the sea wants to take me
The knife wants to slit me
Do you think you can help me ?
(The Smiths - I know it's over)
Σήμερα πέρασε η Γωγούλα από το σπίτι. Όταν την γνώρισα ήταν η θεία μου. Και το πρωί όταν την είδα, η θεία μου ήταν ξανά. Εγω όμως δεν ήμουν η ίδια το πρωί, με το κοριτσάκι που γνώρισε αυτή, πρίν κάποια χρόνια. Έχω άλλο ύψος, άλλα μαλλιά, άλλα κιλά, άλλο σώμα, άλλο μυαλό. Έχω όμως τις ίδιες ελπίδες και τα ίδια όνειρα. Έχω τις ίδιες αυταπάτες ότι θα ξυπνήσω και ότι όλα θα είναι στην θέση τους, όπως τα θέλω και όπως θα πρέπει να ήταν.
Τυχεροί λέει είναι αυτοί που μπορούν να καλλιεργήσουν τα χαρίσματά τους. Δεν γνωρίζω όμως κανέναν που να γλυτώνει από τα στοιχειά του μπογιατίζοντας τον καμβά ή γράφοντας δυο λέξεις. Εκεί μένουν πάντα. Παραμένουν. Σαν τους παιδικούς εφιάλτες. Σαν τη μουσική που ότι σου χαρίζει , στο παίρνει δεκαπλάσιο την ίδια στιγμή. Στιγμαία ανακούφιση. Σαν οργασμός, εξού και ο ορισμός του ως στιγμιαίος θάνατος.
Όταν στέκεσαι πλέον γυμνός μπροστά στους φόβους και στην αλήθεια σου, ούτε τα παιδικά αλλά ούτε και τα ρούχα των μεγάλων σου ταιριάζουν. Φοράς ένα μικρό από δω, ένα μεγάλο από κει και στέκεις σαν σκιάχτρο, σαν κλόουν, παγιδευμένος στην ίδια σου την αδυναμία, στην ίδια σου την ιδιαιτερότητα, που ενώ όλοι μας την ψάχνουμε, την έχουμε από την ώρα της γέννας. Σαν σκιά. Σαν ρούχο. Άλλωτε φθηνό, άλλωτε ακριβό, αλλά απαραίτητο έτσι ώστε να μας προσδιορίζει. Το νόημα δεν βρίσκω βέβαια σε αυτόν τον προσδιορισμό , από την στιγμή που έχει χαθεί ο προσανατολισμός. Αυτό που έχουμε να κερδίσουμε , που είναι ακριβώς? και ποιός ορίζει την αξία του? γιατί να είναι πολύτιμο το ίδιο, για όλους μας?
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
And as I climb into an empty bed
Oh well. Enough said.
I know it's over - still I cling
I don't know where else I can go
Oh ...Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
See, the sea wants to take me
The knife wants to slit me
Do you think you can help me ?
(The Smiths - I know it's over)
1 σχόλιο:
olo ta idia kai ta idia...alhtheia den exeis varethei;
auta pou tha grapsw isws sou fanoun sklhra..alla san filh, mhn perimeneis na grapsw auta pou tha htheles na diavaseis.
twra an thes mporeis na ta kaneis kai diagrafh..
skefthkes pote oti isws yposeinhdita , den eisai oute mplegmenh, alla oute kai xamenh;
skefthkes pws mporei apla na eisai volemenh;
volemenh sto diasthma , anamesa sto paidi kai th gynaika. to ena kalyptei to allo, to ena svhnei ta lathh tou allou, to ena diagrafei to allo, analoga ta kefia kai th stigmh.
mhpws einai wra na parthoun kapoies apofaseis;
mhpws einai wra na megalwseis kai na yposteis tis synepeies twn epilogwn sou;
mhpws einai wra na stamathseis na asxoleisai me to misoadeio pothri ths zwhs;
mhpws einai wra , na pareis thn idia thn zwh sta xeria sou kai na petakseis to pothri;
opws eipes kai h idia...exeis autapates.
pote den prokeite na ksypnhseis kai ola na einai opws akrivws ta theleis. allwste sth pragmatikh zwh, tipota den einai opws akrivws to theloume.
prepei na palepseis gia na apokthseis auta akrivws pou theleis.
prepei na palepseis me ton idio sou ton eauto.
kanenas den eipe pws einai eukolo. alla einai kati pou mporeis na kaneis, arkei pragmatika na to theleis.
stamata na kryvesai pisw apo th kourtina. vges sth skhnh. vgale th stolh kai to make up tou klooun.
tote mono tha statheis gymnh, mprosta sto egw sou. o kriths sou tha einai o idios sou o eautos!
kai sto telos , na eisai sigourh pws tha noiwseis pragmatika eleutherh!!!!!
ola auta pou kata kairous loipon grafeis...
den lew, einai omorfa, mesa sto psyxoplakwma opws pada.
alla den mou kanoun kamia aisthhsh.
kai auto, giati pisteuw pws pisw apo ta keimena auta einai kapoios pou apla kryvetai apo ton idio tou ton eauto.
par ola auta, se agapw kai perimenw pws kapoia stigmh tha anakalypseis ti einai auto pou exeis na kerdiseis, tha anakalypseis pws h aksia tou einai anektimhth ...arkei pragmatika na pistepseis ston eauto sou!
Δημοσίευση σχολίου