Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007

Imitation of life

Δύο εραστές. Μια γυναίκα και ένας άντρας σε γνώριμο σε εκείνον χώρο και άγνωστο σε εκείνη. Χέρια που αισθάνονται, χείλη που σμίγουν, καρδιές που χτυπούν. Ρούχα που πέφτουν στο πάτωμα, κορμιά που ενώνονται, ανάσες που κόβονται. Αισθήσεις που αφυπνίζονται και ηδονή που απελευθερώνεται. Η ερωτική πράξη σαν ταινία μικρού μήκους. Μιά αναπάρασταση της ζωής, από την αρχή έως το τέλος. Ένα θεατρικό με δυο πρωταγωνιστές και την ελπίδα θεατή. Τα λεφτά μας πίσω... Το σενάριο γνώριμο και το τέλος προβλέψιμο.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Η ελπίδα θα είναι πάντα θεατή..χωρίς αυτή δεν υπάρχει σενάριο, σκηνοθεσία και πλοκή..Συνέχεια θα αναζητάς ένα νέο έργο, γιατί μέσα σου βαθιά ελπίζεις...

Την επόμενη φορά όμως κάνε πολλές πρόβες μέχρι να δώσεις την καρδιά σου...ίσως τότε το σενάριο να αλλάξει...και να χτυπήσεις παλαμάκια με όλη σου τη δύναμη!!!