Πέμπτη 23 Αυγούστου 2007
το μαξιλάρι
Ένα μαξιλάρι. Λευκό με μικρούς ροζ ρόμβους ενδιάμεσα και κάτι τριανταφυλλάκια από μωβ και πράσινο, εδώ και εκεί. Έχει πάνω του στάχτη από το τσιγάρο μου, μαύρα ίχνη από το μολύβι των ματιών μου, μια τρίχα μου, λίγο σάλιο γιατί κοιμάμαι με το στόμα ανοιχτό προφανώς, δάκρυα και κάτι ονειρά μου. Το μαξιλάρι μου, ξέρει πιο πολλά για μένα, από ότι θα μάθεις εσύ ποτέ...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
δεν το βρισκεις λυπηρο;
να εμπιστευεσαι κατιτις το αψυχο, μονο γιατι ειναι αψυχο;
δεν θα σε μαρτυρησει, μα ουτε και θα σε παρηγορησει...
αν εισαι ευχαριστημενη ετσι, καλως.
αν οχι, πρεπει να τολμησεις να γινεις ευαλωτη...
μονο κατι ζωντανο, μπορει να σου δωσει, οταν του δωσεις!
τα αψυχα, απλα αδιαφορουν!
think about it!
somebody,λυπηρό δεν ειναι οτι εγω εμπιστεύτηκα το μαξιλάρι μου... δεν χρειάστηκε να γινει αυτό, γιατι αυτό ήταν εκεί. Λυπηρή είναι η διαπίστωση ότι αυτός που ήθελα να με γνωρίσει καλύτερα, δεν ήταν...
Δημοσίευση σχολίου