σε κουτάκια

Πώς να χωρέσει μια ζωή σε κουτάκια?

Πώς πακετάρονται οι αναμνήσεις?

με γυαλιστερό χαρτί περιτυλίγματος, σαν αυτό που φτιάχνουμε τα δώρα, ή σε μεγάλες κούτες μπεζ χάρτινες ? δεν θα τσαλακωθούν απο την πίεση? δεν θα τις πονέσει η κολλητική ταινία? δεν θα τρομάξουν από το σκοτάδι και το κρύο μέσα στο κουτί ?

Έπρεπε να τα είχα δώσει όλα.

Έπρεπε να είχα χαρίσει σε εσένα τα πιο πολλά. δεν έπρεπε να είχα κρατήσει τόσα πολλά για μένα. τι να τα κάνω? αφού δικά σου είναι. και τι που τα χτίζαμε μαζί.. δεν έχει σημασία. όλες οι ζωγραφιές μου έπρεπε να είχαν χαριστεί σε αυτούς για τους οποίους ζωγραφίστηκαν. Όλα τα γραπτά μου, σε αυτούς για τους οποίους γράφτηκαν. Όλα μου τα ρούχα , σε αυτούς για τους οποίους τα φορούσα. Όλα μου τα cd σε αυτούς που σκεφτόμουν όταν τα άκουγα. Όλα τα βιβλία μου, στην θάλασσα που με ταξίδεψαν.

Και ότι περίσσευε δικό μου, να το πετούσα τώρα, να ελευθερωθώ. Να ξεχάσω, να γιατρέψω, να συμμαζέψω.

Σαν μια μαριονέτα, εκτελώ εντολές. Παίρνω από ένα σημείο και τοποθετώ σε άλλο. Λες και θα αλλάξει το νόημα. Το πολύ πολύ να μπερδευτεί το σκηνικό. Ακόμα περισσότερο δηλαδή, από ότι είναι.

Πράγματα ως παιδί, πράγματα ως έφηβη, πράγματα ως ενήλικη. Όλα μπερδεμένα, όλα ανακατεμένα.

Όλα σε κούτες.

Μία ολόκληρη ζωή.

Σε κούτες.

Τραγικό θέαμα.

Σαν μία μαύρη σακούλα με οστά, δίπλα σε έναν τάφο.