Πληγή

Σκέψου ότι έχεις ένα χτύπημα στο χέρι π.χ. μια πληγή που σε τρώει. Έχει κάνει κόρα από πάνω και προσπαθεί να ψηθεί, να γιάνει. Πας τώρα εσύ και την ξύνεις... με όλη σου την δύναμη κιόλας. Γιατί σε τρώει, γιατί βαριέσαι και δεν ξέρεις τι να κάνεις ή γιατί ξυπνάει ο μαζοχισμός μέσα σου. Άουτς! πονάει ρε γαμώτο... Να, μάτωσε πάλι... και μετά ζητάς και τα ρέστα... λες και φταίει η πληγή που πονάει και όχι εσύ που την έξυσες...

Imitation of life

Δύο εραστές. Μια γυναίκα και ένας άντρας σε γνώριμο σε εκείνον χώρο και άγνωστο σε εκείνη. Χέρια που αισθάνονται, χείλη που σμίγουν, καρδιές που χτυπούν. Ρούχα που πέφτουν στο πάτωμα, κορμιά που ενώνονται, ανάσες που κόβονται. Αισθήσεις που αφυπνίζονται και ηδονή που απελευθερώνεται. Η ερωτική πράξη σαν ταινία μικρού μήκους. Μιά αναπάρασταση της ζωής, από την αρχή έως το τέλος. Ένα θεατρικό με δυο πρωταγωνιστές και την ελπίδα θεατή. Τα λεφτά μας πίσω... Το σενάριο γνώριμο και το τέλος προβλέψιμο.

No Surprises

Λακούβες. Άλλες μικρές , άλλες μεγάλες. Λοφάκια, πεδιάδες, ένα δύο λουλούδια, ένα δέντρο, δύο βουνά και μια μεγάλη τρύπα. Χωρίς βυθό. Σκοτάδι πυκνό, τρομακτικό, ατελείωτο.
Ένα δωμάτιο. Σκοτεινό και υγρό. Μυρωδιά από μούχλα.Τοίχοι από πέτρα και δυο τρεις ζωγραφιές επάνω τους, συμμετρικά βαλμένες στην περίφερειά τους. Στην μέση του δωματίου, ένα μεγάλο στρογγυλό ξύλινο τραπέζι. Φαίνεται παλιό, είναι γυμνό, χωρίς τραπεζομάντιλο. Στο κέντρο του, ένα μεγάλο λευκό κερί, με την φλόγα του να τρεμοπαίζει σε κάθε ανάσα, σε κάθε ελπίδα, σε κάθε εισβολή. Γύρω γύρω απλωμένα χαρτιά, άλλα γεμάτα αράδες, άλλα μισογραμμένα, άλλα λευκά με την προσμονή στο χρώμα τους. Ένα δύο πενάκια βρίσκονται παραδίπλα. Μιά καρέκλα, με ένα μωβ σκισμένο βελούδινο μαξιλάρι στην πλάτη της λίγο πιό δίπλα, ένας καθρέφτης με σιδερένιο καδρόνι, ραγισμένος σε δύο από τς άκρες του. Και μεσα του, η μορφή μιας ψυχής εγκλωβισμένης. Της δικής μου.

Σύμπαν 1.

Μου έχουν λείψει τα μάτια σου. Αυτά που είχαν την μωβ σκιά απο κάτω. Αυτά, που το ένα είναι πιό μικρό από το άλλο.
-Πόσο με αγαπάς?
-Όσο όλο το σύμπαν. Εσύ?
- Εγώ σύμπαν 1!
Μου λείπεις ως ιδέα, όπως θα ήθελα να είσαι. Δεν σε θυμάμαι ρε γαμώτο πιά καλά. Εχω ξεχάσει την μυρωδιά σου. Θυμάμαι όμως κάτι... όταν κοιμόμουν πάνω στον ώμο σου, δεν έβλεπα εφιάλτες...

το μαξιλάρι

Ένα μαξιλάρι. Λευκό με μικρούς ροζ ρόμβους ενδιάμεσα και κάτι τριανταφυλλάκια από μωβ και πράσινο, εδώ και εκεί. Έχει πάνω του στάχτη από το τσιγάρο μου, μαύρα ίχνη από το μολύβι των ματιών μου, μια τρίχα μου, λίγο σάλιο γιατί κοιμάμαι με το στόμα ανοιχτό προφανώς, δάκρυα και κάτι ονειρά μου. Το μαξιλάρι μου, ξέρει πιο πολλά για μένα, από ότι θα μάθεις εσύ ποτέ...

στραπατσαρισμένος έρωτας

Τι είναι αυτο?
Χμ... πώς να το εξηγήσω...
Πως είναι όταν έχεις μόλις ξυπνήσει και πας να βγείς από το δωμάτιο και μπαμ! - πέφτεις πάνω στην πόρτα? γιατι δεν βλέπεις μπροστά σου?
Ε... κάπως έτσι.. εκέι που δεν το περιμένεις, μπαμ, πέφτεις πάνω σε έναν άνθρωπο και ξαφνικά, πιάνεις τον εαυτό σου να τον σκεπάζεις την νύχτα να μην κρυώσει. Να βάζεις με προσοχή το χέρι σου ανάμεσα στο δικό του, όταν κοιμάται, για να μπορέσεις να κοιμηθείς.

Pain and misery always hit the spot
knowing you can't lose what you haven't got...

D.M. - Lilian

Θέλω να σε ρωτήσω κάτι...

Αναρωτήθηκες ποτέ σου τελικά, αν το αρνί έφαγε το τριαντάφυλλο ή όχι?...

Γιατί σου είναι τόσο δύσκολο? γιατί δεν με πιστεύεις οταν σου λέω ότι υπάρχει? ότι μπορεί να γίνει? οτι αυτό που θες είναι εφικτό και οτι θα μπορούσα να σε βοηθήσω να το δεις?
Τι φοβάσαι? Γιατί με φοβάσαι? Αχ και να μπορούσες να κάνεις αυτό το βήμα.. όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν και ταυτόχρονα να μείνουν ίδια.
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις, βασικά δεν με νοιάζει κιόλας. κουβέντα να γίνεται...

ο κήπος

Ένα πείσμα πιασμένο στα σύρματα της περίφραξης ενός κήπου, που ανεμίζει αδιάφορα στον καλοκαιρινό άνεμο. Ένα πείσμα που κάνει ότι δεν κρυώνει τον χειμώμα, ένα πείσμα που τρέφεται με αυταπάτες και περιμένει την άνοιξη όλες τις υπόλοιπς εποχές του χρόνου.
Όσο χρόνο περιμένει, σφυρίζει αδιάφορα και κάνει οτι δεν τρέχει τίποτα (τάχαμου), αποκοιμιέται με όνειρα όμορφα και χαριεντίζεται με τις αναμνήσεις του. Αναμένει την άνοιξη πως και πως! Του αρέσουν οι μυρωδιές των λουλουδιών, το αρωματίζουν βλέπεις και αυτό νιώθει καινούργιο, καθάριο. Έτοιμο για νέες περιπέτειες και ερωτικούς χορούς με το αεράκι...
και την νύχτα... αχ την νύχτα.. πόσο του αρέσει να κάθεται όσο μπορεί ακίνητο, κολλημένο πάνω στο σύρμα και να κοιτάζει τα αστέρια. Του φαίνεται πως το φεγγάρι είναι εκείνο που ψιθυρίζει στον άνεμο σκοπούς και στίχους και αρχίζει να προκαλεί το πείσμα να χορέψει. - "παρακαλώ, μου χαρίζετε αυτόν τον χορο?" - "θα σε ταξιδέψω σε κόσμους νοερούς, μόνο να κλείσεις τα μάτια σου εσυ, και θα σου δείξω με τις κινήσεις μου, ότι περιμένεις να δεις τις υπόλοιπες εποχές. Θα σου δείξω που υφαίνουν οι μοίρες τις χρυσές κλωστές της ζωής μας, ξέρεις αυτές τις γυαλιστερές στιγμές που ζούμε ώρες ώρες... Αν είσαι τυχερό, μπορεί να δούμε στα κρυφά και την δική σου! Μετά, θα πάμε βόλτα σε μια λίμνη. Εκεί θα σου μιλήσω για έναν παράνομο και παράξενο έρωτα, μεταξύ ενός ψαριού και ενός πουλιού, και θα σου δείξω σε ποιό σημείο ακριβώς , έδωσαν το ένα στο άλλο, το πρώτο τους φιλί. 'Υστερα δεν ξέρω.. θα δω που θα σε πάω.. όπου θες, φτάνει να μου χαρίσεις αυτόν τον χορό..."
Αχ ταξιδιάρικο φεγγάρι.. γιατι με μαγεύεις με τα λόγια σου? ρωτάς πώς θα αντέξω μετά κολλημένο στο σύρμα ξανά, ώσπου να ξανάρθεις? όχι δεν έρχομαι! είμαι πείσμα και σαν πείσμα, πεισματαρικο... φεύγα, δεν σε θέλω.. έλα αύριο. ίσως και να σε ακούσω την επόμενη φορά. οκ?

παιχνιδιάρικο μυαλό

- πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε ... φτού και βγαίνω!

- και που πας? βόλτα?
- ναι βόλτα, μεγάλη και υγρή, όπως είναι οι καλοκαιρινές, στην παραλία την νύχτα.
- και τι θα κάνεις εκεί τέτοια ώρα, στα μισά του Απρίλη?
- έχω να θυμηθώ πολλά.. θέλω να παίξω απόψε.
Με την αλήθεια και το ψέμα, με την πραγματικότητα και την φαντασία, με την αγάπη και το μίσος, με τον έρωτα και την απώλεια του, με την ζωή και τον θάνατο, με το ναι και με το όχι.
Με όλα τα συναισθήματα και τα στοιχεία μιας ανθρώπινης ύπαρξης.
- θες πολύ χρόνο για όλα αυτά... δεν βαριέσαι ?
- όχι, είναι επιτακτική η ανάγκη μου.πρέπει να το κάνω απόψε. το θέλω άλλωστε.
- άντε καλά...τι να πώ, καλή βόλτα λοιπόν
- σ'ευχαριστώ, να΄σαι καλά.
- α! φέρε μου και ένα βοτσαλάκι για την συλλογή μου, ναι?
- οκ... όταν τελειώσω με το μάζεμα των σκέψεών μου, θα βρω ένα και θα τις κλείσω μέσα.
- α, υπέροχα! θα το κάνω " βασιλιά " της συλλογής μου τότε!
- κάνε ότι καταλαβαίνεις ... εγώ φεύγω τώρα....

ένας διεφθαρμένος βασιλιάς, μιας ανούσιας συλλογής...