celebrating the rain...

σκοτεινιά. ολόγυρα μιας ζωής.

σαν φαγωμένα πετσάκια γύρω από ένα κόκκινο βαμμένο νύχι.

σαν ένα ποτήρι ουίσκι που του έλιωσε ο πάγος.

σαν μια πόρτα που τρίζει.

σαν μια τρύπα στην κάλτσα σου.

σαν μαϊντανός στα δόντια σου κολλημένος.

σαν τρίχες που πετάνε από τον ηλεκτρισμό.

σαν να βγαίνει τηλεφωνητής στο νούμερο που καλείς.

σαν χαλασμένο αυγό στο τηγάνι σου.

σαν να θες να καπνίσεις και να μην φτουράει ο καπνός.

σαν να θες να κοιμηθείς και να μην σε αφήνουν οι σκέψεις σου.

σαν να θες να γράψεις και να σπάει η μύτη του μολυβιού σου.

σαν να θες να πας μια εκδρομή και να μην φτάνουν τα ευρώ.

σαν να θες να ουρλιάξεις και να 'ναι δύο τα ξημερώματα.

σαν...

δικό σας!

listening to...

And now my bitter hands

Cradle broken glass

Of what was everything

All the pictures had

All been washed in black

Tattooed everything

All the love gone bad

Turned my world to black

Tattooed all I see

All that I am

All I'll be...

Yeah

(Black - Pearl Jam)

ο ορισμός της ευτυχίας

Where do I begin?
To tell the story of how great a love can be
The sweet love story that is older than the sea
The simple truth about the love he brings to me
Where do I start?

Like a summer rain
That cools the pavement with a patent leather shine
He came into my life and made the living fine
And gave a meaning to this empty world of mine
He fills my heart

He fills my heart with very special things
With angels' songs, with wild imaginings
He fills my soul with so much love
That anywhere I go, I'm never lonely
With him along, who could be lonely
I reach for his hand, it's always there

How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day?
I have no answers now, but this much I can say
I'm going to need him till the stars all burn away
And he'll be there

He fills my heart with very special things
With angels' songs, with wild imaginings
He fills my soul with so much love
That anywhere I go, I'm never lonely
With him along, who could be lonely
I reach for his hand, it's always there

How long does it last?
Can love be measured by the hours in a day?
I have no answers now, but this much I can say
I'm going to need him till the stars all burn away
And he'll be there

Shirley Bassey - Where do i begin

Είχα καιρό να δω τόση ευτυχία μαζεμένη σε δύο ζευγάρια μάτια μόνο.
Σας εύχομαι να είστε πάντοτε τόσο και ακόμα περισσότερο ευτυχισμένοι και ερωτευμένοι.
κα Κοκοβίκου σε λατρεύω. Να το θυμάσαι :)

πειρατής

Κλείνω το ένα μάτι.

περιορισμένη όραση λοιπόν.

Τι μας προσφέρει?

Μισό όνειρο από την μία πλευρά,

μισή πραγματικότητα από την άλλη.

Ανοίγω το κλεστό μάτι και κλείνω το έως τώρα ανοιχτό. Πάλι τα ίδια. μισό όνειρο και μισή πραγματικότητα. Ελάχιστες οι διαφορές, σχεδόν μηδαμινές, μόνο μια μικρή μετατόπιση των πραγμάτων.

Κάνω τις εναλλαγές τόσο γρήγορα που ούτε το μισό όνειρο δεν προλαβαίνει να πάρει μορφή. ξανά. και ξανά. και ξανά.

το παιχνίδι του πειρατή, κουράζει.

Κλείνω και τα δύο μάτια.

Χαρίζω στα όνειρά μου, την ελπίδα της ολοκλήρωσης και την δυνατότητα της μετάλλαξης.

2008

Ολοκαίνουργο, σαν τις μωβ λουστρίνι γόβες μου και χωρίς να χτυπήσει καν την πόρτα, ήρθε και στρογγυλοκάθησε στις ζωές μας. Αγενέστατο...
Εμείς, σαν καλοί οικοδεσπότες και οικοδέσποινες, βάλαμε τα καλά μας και το τρατάραμε ότι καλούδι υπήρχε πρόχειρο. Να το καλωπιάσουμε, για να μας φερθεί και αυτό ευγενικά καθόλι την διάρκειά του. Για να δούμε...
Καλή χρονιά σε όλους μας.
Με ότι επιθυμεί του καθένα μας η καρδιά.
Και με ότι μπορεί να αντέξει.

σε κουτάκια

Πώς να χωρέσει μια ζωή σε κουτάκια?

Πώς πακετάρονται οι αναμνήσεις?

με γυαλιστερό χαρτί περιτυλίγματος, σαν αυτό που φτιάχνουμε τα δώρα, ή σε μεγάλες κούτες μπεζ χάρτινες ? δεν θα τσαλακωθούν απο την πίεση? δεν θα τις πονέσει η κολλητική ταινία? δεν θα τρομάξουν από το σκοτάδι και το κρύο μέσα στο κουτί ?

Έπρεπε να τα είχα δώσει όλα.

Έπρεπε να είχα χαρίσει σε εσένα τα πιο πολλά. δεν έπρεπε να είχα κρατήσει τόσα πολλά για μένα. τι να τα κάνω? αφού δικά σου είναι. και τι που τα χτίζαμε μαζί.. δεν έχει σημασία. όλες οι ζωγραφιές μου έπρεπε να είχαν χαριστεί σε αυτούς για τους οποίους ζωγραφίστηκαν. Όλα τα γραπτά μου, σε αυτούς για τους οποίους γράφτηκαν. Όλα μου τα ρούχα , σε αυτούς για τους οποίους τα φορούσα. Όλα μου τα cd σε αυτούς που σκεφτόμουν όταν τα άκουγα. Όλα τα βιβλία μου, στην θάλασσα που με ταξίδεψαν.

Και ότι περίσσευε δικό μου, να το πετούσα τώρα, να ελευθερωθώ. Να ξεχάσω, να γιατρέψω, να συμμαζέψω.

Σαν μια μαριονέτα, εκτελώ εντολές. Παίρνω από ένα σημείο και τοποθετώ σε άλλο. Λες και θα αλλάξει το νόημα. Το πολύ πολύ να μπερδευτεί το σκηνικό. Ακόμα περισσότερο δηλαδή, από ότι είναι.

Πράγματα ως παιδί, πράγματα ως έφηβη, πράγματα ως ενήλικη. Όλα μπερδεμένα, όλα ανακατεμένα.

Όλα σε κούτες.

Μία ολόκληρη ζωή.

Σε κούτες.

Τραγικό θέαμα.

Σαν μία μαύρη σακούλα με οστά, δίπλα σε έναν τάφο.

μετακομίζω...

...όχι επειδή χωρίζω πάντως.
Χωρισμένη είμαι προ πολλού...
από κάθε είδους ουσιαστική σχέση, από κάθε σύνδεσμο με την πραγματικότητα και τώρα τελευταία, χωρίζω και από τα ονειρά μου. Είναι να μην πάρει φόρα κανείς. Μετά δεν σε σταματά τίποτα.

Πάω σε άλλο σπίτι. Εδώ κόντα, τόσο κοντά, που τα πραγματά μου θα τα μεταφέρω στις χούφτες. Όπως έχω μεταφέρει κατά καιρούς κομμάτια ζωής, κομμάτια καρδιάς, κομμάτια ψυχής. Στα χέρια μου... σε αυτά τα ίδια, τα οποία που και που, έχουν κρατήσει κάτι πολύτιμο.

Όπως μια άλλη ζωή, μια άλλη καρδιά , μια άλλη ψυχή. Σαν και την δική σου, την πληγωμένη. Την πιάνω όσο μπορώ πιό προσεχτικά, με λατρεία και σύνεση. Την καθαρίζω, την γυαλίζω, την ταίζω και την ποτίζω, της τραγουδάω και της χορεύω να την κρατάω χαρούμενη. Όσο μπορώ. Όσο μου επιτρέπεις εσύ, όσο αφηνομαι και εγώ. Γιατί φοβάμαι λίγο ξέρεις, μην νομίσει οτι είμαι καμιά χούφτα σταθερή, πραγματική, ουσιαστική. Γιατί στο λέω , δεν είμαι. Εικονική είμαι, καθρέφτης των ονείρων σου είμαι. Διάλλειμα στην μονοτονία σου είμαι, κοχυλάκι στην αμμουδιά σου. Αυτήν την ξανθή και την ζεστή. Την πανέμορφη και την απέραντη. Σαν αυτές που είχα επιθυμήσει, και είχα παρακαλέσει να ξαναξαπλώσω επάνω κάποτε.

Πόσο θα ήθελα να μου ανήκει η παραλία σου... Να χαϊδεύω την άμμο, δίχως τύψεις. Και η σκιά των δέντρων σου, να είναι μόνο για μένα. Άπληστο ον ο άνθρωπος. Και για του λόγου το αληθές... δυστυχισμένο.


Ζωγραφιά ALEX KATZ
(από το εξώφυλλο του μαύρου μυθιστορήματος του Manchette, "Mοιραία")

το βρήκα χθες το βράδυ σε ένα συρτάρι.

Στις σκιές που σε περιτριγυρίζουν, πλέον μιλάς άνετα. Τις έχει συνηθίσει που περπατούν δίπλα σου, που μπαίνουν μέσα σου, που έρχονται στα ονειρά σου. Τις έχεις ονομάσει και τις καλείς με αυτά. Η εποχή που τις φοβόσουν έχει περάσει. Τώρα είναι κομμάτι σου, δικό σου και μόνο. Μερικές φορές γίνονται το κατάφυγιό σου. Σκοτεινό και κρύο μεν, γνώριμο δε. Τόσο οικείο και αναγκαίο, που σαν κάνει το φως να τρυπώσει, τραβάς ακόμα πιο πολύ τις κουρτίνες.

Κάλυψη

Λευκό σεντόνι κρέμεται από την κορυφή του κεφαλιού μου και εγω τρέχω πάνω του όπως οι σκέψεις τρέχουν μέσα στο μυαλό μου. Το τυλιγμένο με το τσιρότο δαχτυλό μου πονάει λίγο καθώς πατάω τα πλήκτρα. Το ταλαιπωρώ και αυτό... τι φταίει που έχω πάλι αυπνίες και νιώθω την ανάγκη να γράψω? Α.. τέλεια... τώρα σκίστηκε και η τιράντα από το μπλουζοφορεμοπιτζαμέ πράγμα που φοράω... μιά ομορφιά! μια μοναξιά... πωπω γκρίνια που με εχει πιάσει... κάτι σκέφτομαι, κάτι θέλω, κάτι περιμένω, κάτι χάνω, κάτι έχασα βασικά, κάτι μου λείπει. Σαφέστατη ανάγκη έτσι? σαν την εγκυμονούσα που έχει κέφια και τις "μυρίζουν" διάφορα. Εμένα μου "μυρίζεις" εσύ. Αυτή η γλυκόπικρη γεύση σου, το ψιλό ξινό αρωμά σου, ο ιδρώτας του κορμιού σου. Αφού ξέρω ότι δεν σε έχω ανάγκη , γιατί σε ψάχνω? Τι έχω κάνει στο μυαλό μου και με τιμωρεί με αυτόν τον τρόπο? γιατι δεν με αφήνει στην ελευθερία μου? Ο καπνός από το τσιγάρο μου έχει διαφορετική γεύση από άλλες φορές. Δεν κάνει την δουλειά του. Χάλασε, σαν και εμένα. Τι γλυκά βασανιστικό και πόσο αφόρητα ελκυστικό που είναι, να ψάχνεις για κάτι που ούτε και εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις. Δεν μπορώ να αναγνωρίσω τα συναισθήματα μου, δεν μπορώ να εκφράσω την απέχθεια για την ίδια μου την ανησυχία. Είμαι κλεισμένη στο γεμάτο στάχτες μου βασίλειο. Το στέμμα μου είναι γκρι. Δεν γυαλίζει εδώ και χρόνια. Τα πετράδια του είναι γεμισμένα με παραισθήσεις. Και η πιό μεγάλη από όλες, είσαι εσύ. Τα ξόρκια που κάνω δεν πιάνουν. Θα πάρω το σεντόνι και θα καλύψω το προσωπό σου. Αφού ακόμα δεν θέλω να σε σκοτώσω, έτσι τουλάχιστον δεν θα σε βλέπω.

Εσύ

Μου έχεις λείψει. Μου έλειψες. Μου λείπεις. Θα μου λείψεις.. ακόμα πιο πολύ... Αχάριστε. Εγω σου χαρίζω τόσες σκέψεις και εσύ ούτε μία. Μου σπας τα νεύρα. Σε μισώ. Θέλω να σε δω. Να σε αγγίξω, να σε φιλήσω, να σε νιώσω δίπλα μου. Δεν θέλω να μιλήσεις, θα με τσαντίσεις... εξάλλου δεν έχεις τίποτα να μου πεις. Δεν με ενδιαφέρει να σε ακούω. Να σε αγκαλιάζω θέλω, να σε μυρίζω. Να είσαι δίπλα μου απλά. Να νιώθω τα χέρια σου επάνω μου. Την ανάσα σου στην μούρη μου και τα μάτια σου επάνω μου. Τα χέρια σου στα πόδια μου και το κεφάλι σου στο στήθος μου.
Μίλα μου... Είπα ψέματα. Όλα σου τα θέλω. Σε αγαπάω.

Πληγή

Σκέψου ότι έχεις ένα χτύπημα στο χέρι π.χ. μια πληγή που σε τρώει. Έχει κάνει κόρα από πάνω και προσπαθεί να ψηθεί, να γιάνει. Πας τώρα εσύ και την ξύνεις... με όλη σου την δύναμη κιόλας. Γιατί σε τρώει, γιατί βαριέσαι και δεν ξέρεις τι να κάνεις ή γιατί ξυπνάει ο μαζοχισμός μέσα σου. Άουτς! πονάει ρε γαμώτο... Να, μάτωσε πάλι... και μετά ζητάς και τα ρέστα... λες και φταίει η πληγή που πονάει και όχι εσύ που την έξυσες...